بس بگرديد و بگردد روزگار دل به دنيا در نبندد هوشيار اى كه دستت مىرسد كارى بكن پيش از آن كز تو نيايد هيچ كار آنچه ديدى بر قرار خود نماند وانچه بينى هم نماند برقرار دير و زود اين شكل و شخص نازنين خاك خواهد بودن و خاكش غبار گل بخواهد چيد بىشك باغبان ور نچيند خود فرو ريزد ز بار نام نيكوگر بماند ز آدمى به كزو ماند سراى زرنگار صورت زيباى ظاهر هيچ نيست اى برادر سيرت زيبا بيار . . . قسمت ديگرى كه در زبان عربى و فارسى هست حكمتهاى كوچك است كه مثلًا در كلمات خواجه عبدا لله و سعدى در گلستان مىبينيم ، از قبيل « آنچه نپايد ، دلبستگى را نشايد » كه در نهج البلاغه قسمت مهمى از آنها هست . اما در نثر ، موعظهء قابل توجه كه به صورت يك سخنرانى و به صورت يك متن مؤثر و زنده باقى مانده باشد نداريم ، جز آنچه از رسول اكرم و مخصوصاً از اميرالمؤمنين رسيده است كه اين شاهكار بى بديل است . مرحوم فروغى يك عده سخنرانيها در جلد دوم آيين سخنورى جمع كرده كه گمان نمىكنم هيچ كدام موعظه باشد ، همهء آنها خطابه هاى حماسى و اجتماعى و سياسى است . نياز عمومى به موعظه : 3 . نياز به موعظه . يكى از نيازهاى فردى و اجتماعى تذكرات موعظه اى است ، پند و نصيحت و تذكر است كه مخصوصاً در صبغهء دينى و مذهبى فوق العاده مفيد و مؤثر است . متأسفانه در عصر ما به واسطهء يك حالت بحران كه در اجتماع پيدا شده است ، منابر